Na flink gespaard te hebben door veel Europa te vliegen, vrije dagen te vragen en een 10 rittenkaart Tel Aviv, kwam ik eindelijk in aanmerking voor een reis naar Hong Kong. Voor het eerst gebruik makend van mijn trein abonnement ging ik met een bijna lege koffer (des te meer ik kan shoppen…)op weg naar Schiphol. Ik moest extra vroeg weg, want mijn ID-kaart liep af, op 7 februari… maar nu kan ik er weer tegen tot 2013!

Bij de pre-briefing bleek dat ik met de purser, lang geleden, al eens een gezellige BIP-week heb gedaan. De overige bemanningsleden waren mij onbekend en ik was veruit de jongste. Gelukkig stond ik in de galley met een gezellige Hollandse maat. Normaal gesproken sta je met een lokale (in dit geval uit Hong Kong) collega in je galley, dus dit was wel erg gezellig. Je moet het immers flink wat uurtjes met elkaar zien te vinden. De vlucht verliep lekker soepel, nog ruim 2 uur kunnen slapen, dus helemaal goed. Bij aankomst in het hotel (11.00 uur in de ochtend, lokaal) bleek dat niemand van de dames (ook mijn maatje niet) iets wilde afspreken voor die avond. Chinees nieuwjaar zou gevierd worden, met uiteraard groots vuurwerk, en dat wilde ik niet missen! De pursers en de cockpit (heren) zouden wel gaan kijken, dus spraken we om 18.30 af in de bar van het hotel. Maar nu eerst; een paar uurtjes slapen. Het was nogal hei-ig en koud, als het nu mooi weer was geweest had ik ‘m door getrokken, maar nu dook ik liever een paar uurtjes mijn bedje in…. Om 15.00 was ik weer wakker en ging ik op weg naar "lady’s market". Met de metro, die tegen mijn verwachting in hyper modern en overzichtelijk was. De markt viel mij eigenlijk een beetje tegen; vooral veel zooi. Wel leuke schoenen voor de kids gescoord en een ring voor mijn oudste zoon! Daar zou hij mij zeker dankbaar voor zijn, aangezien hij er al weken om zeurt! Inmiddels was het al 17.30, dus tijd om terug te gaan naar het hotel, spullen in mijn kamer droppen en de bar in… daar bleken de heren uit onze crew al aan het bier te zitten. Ook zaten er 4 vliegers van de vracht, waaronder een meisje. Was ik gelukkig niet meer de enige…wel zo gezellig. Het vuurwerk konden we bekijken vanaf de kade in de haven, een paar minuten lopen vanaf het hotel. Ik heb nooit eerder zulk fantastisch vuurwerk gezien! Ongelofelijk. Weer iets geweldigs meegemaakt… kunnen we ook weer afstrepen; Chinees nieuwjaar. Na het vuurwerk wilden ik en "mijn" pursers wel een hapje eten, terwijl de rest de bar weer in dook. Dus wij op zoek naar een Chinees restaurant. En ik kan je zeggen dat dat niet meevalt met nieuwjaar… overal rijen mensen. Na bijna een uur rond dwalen zagen we een restaurant met nogal wat lege tafels. Erg gezellig was het niet met het felle licht, maar wij hadden honger en zij hadden plek. Nadat wij de menu kaart met bijbehorende prijzen hadden gezien hadden ze weer 3 plekken extra. 43 euro voor een soepje is niet echt een Chinees prijsje…dus nog maar even verder kijken. Uiteindelijk maar in een rij gaan staan en heerlijk gegeten met uitzicht op de haven. Voor 17 euro, all in. Daarna ben ik heerlijk mijn bedje ingegaan, terwijl mijn tafel heren de bar opzochten. Voor de volgende ochtend hadden we om 9 uur bij het ontbijt afgesproken… ben benieuwd…

Na een nacht heerlijk geslapen te hebben zat de purser al aan het ontbijt. Na een half uur kwam ook de sr.purser erbij. Rustig en goed ontbeten en nu met de dubbeldekker naar Stanley-market. De rit ernaar toe alleen al was de moeite waard. Prachtige uitzichten op de bergen, de havens, stranden. Ik wist niet dat Hong Kong het allemaal had. En Hong Kong heeft het! Shoppen, uitgaan, cultuur, natuur… Stanley market vond ik veel leuker, ook met een moderne mall erbij, leuke terrasjes aan het water. Helemaal goed! ‘s Middags wilde ik met de kabelbaan naar de Buddha gaan, en de sr.purser wilde wel mee. De purser ging terug naar het hotel om te sporten, en hij was zo aardig om mijn tassen met kleding e.d. mee te nemen. Met de metro toen naar de kabelbaan. Daar aangekomen was er een wachttijd van 1,5 uur (lang leve nieuwjaar), dat was ons iets te veel, dus maar weer shoppen… Om 19.30 was ik weer op mijn kamer en om 22.00 lag ik lekker in mijn bed. De volgende ochtend om 8 uur calling, dus ik dacht even een goede nacht te gaan maken voor de lange terug vlucht. NOT… 5 uur later lag ik nog wakker! Niks op TV. Boek vergeten. Naar huis gebeld… werd ik ook niet slaperig van…Toch nog een paar uur kunnen slapen, en na het ontbijt toch nog vrij fit aan de terugreis begonnen. Heerlijk naar huis! Nog 3 uur kunnen slapen aan boord, en om 17.00 uur in Amsterdam weer afgemeld, de trein in. Lekker handig met een lood zware koffer. Maar deze hele reis beviel erg goed. De aan- en afmeld tijden vond ik ideaal. En Hong Kong is natuurlijk een geweldig bestemming. Geen wonder dat deze reis zo populair is. Maar 1 ding wist ik wel… bij thuiskomst direct weer aanvragen… En inmiddels heb ik hem ook weer gekregen. 20 maart mag ik weer!!! ( en die 7 dagen die je erna vrij bent zijn natuurlijk ook ideaal!)

Dinsdag 19 feb. mag ik weer Europa in. Rustig aan beginnen met een heen-en-weertje Manchester. 12.00 uur weer thuis. Woensdag naar Kopenhagen, donderdag om 13.00 weer thuis en vrijdagavond naar Athene, zaterdag om 1800 weer thuis en dan lekker 3 dagen vrij, de verjaardag van mijn jongste vieren! En 27ste naar Thailand met mijn vriendin/schoonzus!!!

Wat een leven… zucht…

Nog 1 keer… nu waren er wel koffers van Wings of Support beschikbaar, dus ik de auto volgeladen met alle spullen die ik had gekregen; naar Schiphol. De auto achter het Bemanningen centrum (op Schiphol centrum) geparkeerd, mijn eigen koffer (ook vol luiers, EN de chloor en dettol…)weggebracht, mezelf aangemeld, koffer en golftas van WOS gehaald, terug naar de auto, koffer en golftas volgeladen, naar de lockerruimte gegaan, daar stond ook nog een pakket (thanx Viv!)klaar, deze ook weggebracht, auto op P40 gezet, bus in terug naar Bemanningen centrum… en nu maar hopen dat er collega’s zouden zijn zonder koffer, want hoe moest ik in godsnaam al die koffers in mijn eentje mee krijgen? Ik had ook nog mijn trolley vol melkpoeder en mijn boordtas met mijn persoonlijke dingen.

In deze crew zaten meer WOS-vrijwilligers, dus de bagage was geen probleem. Ook ging er een (deze keer) fijne collega met me mee de spullen wegbrengen. Ze waren er weer enorm blij mee. Weer alles geteld, ik geloof wel 3x. 18 pakken luiers, 31 pakken billendoekjes, 9 blikken melkpoeder, 67 hydrofiele luiers, lakentjes, speelgoed, kleertjes enz. enz. Inmiddels kennen ze me daar dus en ze gingen ervan uit dat ik volgende week weer zou komen (gelukkig niet…) We hebben nog wat met een aantal kids gespeeld en nog even een blik geworpen bij de allerkleinsten

Daarna zijn we weer terug gegaan naar het hotel. Deze reizen hebben meer indruk op me gemaakt dan dat ik voor mogelijk hield. Zowel geestelijk als fysiek waren ze erg zwaar. Ik ben wel iemand die de dingen makkelijk een plekje kan geven, en mezelf makkelijk over dingen heen kan zetten, maar dit houdt me nog steeds bezig en ik ben er voorlopig ook nog niet van af, ben ik bang. Ik ben blij dat ik nog maar 1 reisje heb staan en dat ik daarna lekker vakantie heb. Dat kan ik ook echt wel gebruiken.  Maar dat is wel weer het dubbele; daar ben ik blij dat ik wat luiers enzo heb kunnen brengen, waarschijnlijk nog niet eens genoeg voor een week. En nu ben ik hier mijn spullen aan het inpakken om de kerst door te kunnen brengen in de sneeuw…niet echt bevorderlijk voor mijn schuld gevoel. Nee… ik heb nog lang geen plekje gevonden voor al de oneerlijkheid in onze (toch prachtige) wereld.

Bij deze wil ik iedereen met heel mijn hart bedanken dat ze dit mogelijk hebben gemaakt. Het was echt onverwacht voor mij dat iedereen gehoor gaf aan mijn oproep! Gewoon super!

Prettige kerstdagen en Gelukkig nieuwjaar iedereen!!!!

Beladen met 6 pakken luiers, 5 blikken melkpoeder en weet ik veel hoeveel pakken billendoekjes op weg naar Accra. Vlucht was weer prima, de collega’s deze keer super gezellig. Erg gelachen. Maar niemand wilde mee naar het weeshuis. ("wat goed dat je dat doet zeg", "nee, ik heb geen zin hoor", "nee, ik ga relaxen aan het zwembad".) Whatever… dus dat was wel wat minder. Uiteindelijk was er bij het ontbijt toch nog iemand die wel meewilde. Ze deed een fotografie cursus ofzo en dacht wel wat mooie foto’s te kunnen maken. Ze vloog al 25 jaar en was nog nooit naar een weeshuis of iets dergelijks geweest. Ik had al spijt dat ik haar mee wilde nemen, maar goed, kon ze in elk geval helpen sjouwen. (mijn spijt werd later alleen maar groter maar daarover straks meer)

Eenmaal in het weeshuis weer alles tellen, opschrijven en opslaan. Mijn collega was vooral druk met het maken van foto’s. Ook van kinderen die duidelijk bang waren voor haar geflits. Dat maakte haar niks uit (met haar hoge hakken, behangen met sieraden en veel te dure zonnebril… ik heb niet snel een hekel aan iemand, maar met haar was ik heel snel klaar…) Daarna gingen we dan toch naar de "nursery". Hier zaten de baby’s, van pasgeboren tot ze kunnen lopen. Van sommige kinderen was de navelstreng nog niet eens droog. De aanblik van deze kinderen brak letterlijk mijn hart. Ik kan er nog steeds niet zonder "prikogen" aan terug denken of over schrijven. Geestelijk gehandicapte kindertjes, met waterhoofdjes, lichamelijk gehandicapt. Liggend op vieze matrasjes, doekjes om hun billetjes. Het was net voedingstijd toen wij binnen kwamen, dus kon ik meteen helpen met de flesjes (collega was druk aan het fotograferen, wat eigenlijk niet eens mocht…. grrrr). Er zitten daar 40 baby’s met 4 verzorgsters… elke moeder met maar 1 (of 2) babies kan zich enigszins een voorstelling maken van hoe weinig dit is. Na de fles werden de doekjes van de billen gehaald en werden de baby’s op potjes gezet, tegen de muur, in een hoek, zodat ze niet om vallen. Zo jong als ze zijn. Vreselijk. Zitten daar zo’n 20 kindertjes op een potje te hangen, in de hoop dat ze wat doen, zodat dat weer scheelt in de "luiers". Die kinderen zaten daar soms meer als een half uur. Sommigen in slaap gevallen, sommigen huilend. En denk je aan thuis….en sta je weer volledig met beide benen op de grond. Besef je weer hoe vreselijk goed je het hebt. Hoeveel geluk ik heb dat mijn wieg WEL in het goede deel van de wereld stond. Na het potje werden de kinderen schoongespoeld, schone kleertjes en een schone "luier" aangedaan, en hup weer hun bedje in. Wachten op de volgende voeding…

Natuurlijk begrijp ik dat er ook niet meer in zit met zo weinig mensen maar ik zou ze het liefst allemaal meenemen en een warm thuis bieden. Maar meer dan een inzamelingsactie houden kan ik ook niet. Hoe graag ik de wereld ook eigenhandig verbeteren zou…

De verzorgsters vroegen om bleek en dettol om de kleren en lakens te wassen en de boel een beetje hygienisch te houden/krijgen. Hoewel ik weet dat dat natuurlijk "dangerous goods" zijn, en niet zomaar aan boord mogen was ik vastbesloten wat mee te nemen, tijdens mijn volgende reis. In de taxi terug naar het hotel wist mijn collega mij nog verder op de kast te krijgen. Ze dacht dat die baby’s het wel gezellig hadden daar. Het zag er zo gezellig uit, met z’n allen naast elkaar op die potjes…dat wijf had duidelijk zelf geen kinderen. Ik was er ZO klaar mee. Eenmaal in het hotel ben ik het zwembad in gedoken en heb alle frustratie van me af gezwommen. Na 20 baantjes kon ik niet meer, en ben ik in mijn boek gedoken. Mijn collega heb ik verder genegeerd. Alles was natuurlijk extra frustrerend omdat ik natuurlijk gewoon met mijn vader en broertje in New York had moeten zijn. Was dit dan toch weer "ment to be?"

Op naar huis, en maar voorbereiden voor de laatste trip naar Accra, zowel geestelijk als lichamelijk.

Accra dus…. op de klm-site had ik even gekeken wat er zoal te doen of te zien is in Accra…bar weinig (zei de verwende stewardess). Er stonden wel veel Wings of Support projecten op waarvoor je dingen mee kon nemen. Een weeshuis met allemaal vondelingen, niet ver van het hotel sprak mij wel aan. Dus mijn koffer vol geladen met speelgoed en knuffels van mijn eigen kids. Vol goede moed doneerden ze alle drie een aantal knuffels (waar de jongste bij mijn thuis komst natuurlijk gelijk weer om vroeg…)Aangezien het 30 graden in Ghana is had ik zelf niet meer nodig dan een bikini, rok en T-shirt. Dacht ik… Maar nadat ik mezelf had aangemeld op het bemanningen-centrum en mijn papieren las (waarop stond dat ik muggenmelk en malariapillen moest halen) drong tot mij door dat Ghana natuurlijk een malaria bestemming is, en dat je beter een LANGE broek en een shirt met LANGE mouwen kan dragen. Helemaal bij schemer en in het donker. Flashback!!!! Was ik laatst niet in Tanzania? Ook al zo goed voorbereidt? Anyway…ik was er dus niet op gekleed, dus dan maar flink smeren met muggenmelk (deze bevat zoveel "deet", dat als je het op je panty smeert, dat deze oplost). De malaria pillen slik ik bewust niet. Hierover kun je eindeloos discussieren, wat ook elke reis weer gebeurd met collega’s die ze wel slikken. Maar het is dus een weloverdachte keuze van mij om zonder te doen.

De crew was weer prima. Er bleek een project leider van Wings of Support in de crew te zitten, die met een vriendin vloog en zij wilden beiden wel met mij mee naar het weeshuis. Na een vertraging van ruim 3 uur (MD-11…)konden we eindelijk instappen. Veel passagiers over de zeik natuurlijk. Gelukkig hebben die Ghanezen wel humor. Ze zijn erg boos, maar na een goede grap lachen ze de hele vlucht met je mee. Verder komen ze met veeeeel te veel bagage aan boord en proberen ze het jou in de bagage-bins te laten zetten…. verder willen ze alles hebben wat je ze maar aanbiedt, zijn eigenlijk bang dat ze minder krijgen dan de buurman (dus als ze slapen, gewoon voor ze neerzetten die hap, want anders kun je later tig keer lopen). Rode wijn gaat erin als water en het liefst nemen ze de flesjes mee naar huis (dus dopjes eraf draaien en weggooien…)al met al een erg drukke, bewerkelijke vlucht die gelukkig maar 6 uur duurt. Ze zijn trouwens wel erg dankbaar bij het uitstappen!Great flight! Best service ever…!

Bij aankomst in het hotel nog even geborreld (ge-cola-light in mijn geval) en 3 mannen en 1 meisje gingen nog naar een club effe stappen. Dit heb ik maar over geslagen en ben "lekker" mijn bedje in gegaan. Schoon is hier dus wel op zijn Afrikaans. Het liefst zou ik gewoon de lakens niet aanraken, maar ja, dat gaat een beetje moeilijk. En ik kon er maar beter aan wennen, aangezien ik de volgende 2 reizen ook hier zou zijn. ‘s ochtends bij het ontbijt (echt het minst goede ontbijt wat ik op de route gehad heb) bleek de club geen succes te zijn geweest. Na 2 uur zijn ze naar het hotel gevlucht. De mannen werden maar niet met rust gelaten door de hoeren die ongeveer 40% van het club-publiek vormden.  We zouden na het ontbijt eerst nog even aan het zwembad gaan liggen om daarna even het weeshuis te bezoeken.

Bij het weeshuis aangekomen bleek het een enorm complex te zijn, met 170 kinderen en diverse gebouwen, voor bepaalde leeftijdsgroepen en gescheiden in jongens- en meisjesgebouwen. Het was een erg trieste en deprimerende plek maar deze kinderen krijgen te eten, een bed, en kleding. Maar voor aandacht is natuurlijk geen tijd, daarvoor zijn er gewoon te weinig personeelsleden. Ze waren erg blij met mijn speelgoed en ik moest alles wat ik afgaf registreren en het werd opgeslagen zodat het later gedistribueert (is dat Nederlands?) kon worden. Daarna kregen we een rondleiding waarbij de rillingen af en toe over mijn rug liepen.Sommige kinderen waren ZO blij met die arm om hun schouder of die kus op hun hoofd. Ze wilden je niet los laten…

De "nursery" werd overgeslagen. Daar mochten we niet naar binnen. We hebben wel door de  "ramen zonder glas" naar binnen gekeken tijdens het langslopen. Tientallen bedjes met soms wel 4 kindjes in 1 bedje met kindjes met een handdoekje als luier. Vaak helemaal doorgelopen. De tranen prikten achter mijn ogen. Onvoorstelbaar. Allemaal gevonden. Langs de weg, tussen het vuilnis. Mensen die zoiets doen mogen zich van mij eigenlijk geen mensen meer noemen. Vaak zie je dit soort dingen op tv, maar in het echt heeft het zoveel meer impact. Onbeschrijflijk. Eenmaal terug in het "kantoor" vroeg ik wat er echt nodig was. Dit waren dus luiers, melkpoeder, lakentjes en billendoekjes. Ik was blij dat ik weer in de taxi zat, maar voelde me oh zo machteloos. Maar ik was vastbesloten om mijn volgende reis mijn koffer vol te krijgen met luiers en melkpoeder enzo. Eenmaal op mijn kamer heb ik gelijk met mijn man gebeld die op dat moment op een feestje bij vrienden van ons was. Ik heb hem gelijk voor mijn karretje gespannen en hij is begonnen met mijn inzamelings-actie. Om 20.15 werden we al weer opgehaald om met de bus naar het vliegveld te gaan voor onze terugvlucht. 06.00 uur de volgende dag stond ik weer op Schiphol. Met een hoofd overspoeld met gedachten en emoties.

Ik heb een mail gemaakt met het verzoek om luiers, melkpoeder, doekjes en lakentjes te geven die ik dan mee zou kunnen nemen naar Ghana een week later. Deze heb ik verstuurd naar een aantal vrienden en familie-leden met de hoop dat ik hier en daar iets zou krijgen zodat ik ook niet zelf alles hoefde te kopen.

Ik heb het geweten.

Iedereen heeft zo ongelofelijk zijn best gedaan voor mij (eigenlijk voor de kinderen in het weeshuis). Heel lief kwam iedereen wel met iets. Uiteindelijk had ik zoveel dat ik niet wist wat ik ermee moest. Laat staan hoe ik het mee moest krijgen. Gelukkig hou ik wel van een uitdaging, en kon ik de spullen over 2x verdelen. Ik heb contact gezocht met Wings of Support. Daar kun je koffers en/of golfbags reserveren om spullen in mee te nemen. Helaas waren alle koffers voor de 2de vlucht al weg. Dan maar zoveel mogelijk in mijn eigen koffer, trolley en boordtas (deze keer wel de lange broek mee…) Ondertussen bleven de spullen maar binnenkomen…

Inmiddels mijn examens gehad en gehaald. Uiteraard viel het weer reuze mee, maar je moet toch die 80% halen, anders mag je echt niet meer vliegen… en een stewardess die niet mag vliegen…tja, daar gaat je baantje. Dussss heb ik me toch maar kapot geleerd, which shows. 2 keer 100% gehaald. Staat dan wel weer leuk in mijn dossier. Na nog wat Europa en weer een Tel Aviv zou ik 24 november naar Nairobi gaan. Maar eerst een gesprek met mijn Unit Manager (of mijn contract wel verlengt zou worden… was ik effe blij met die 2x 100% score!)Ik was natuurlijk wel 2x te laat gekomen… een een keer een week ziek. Maar gelukkig. Mijn contract wordt omgezet naar onbepaalde tijd! Dus nu kan ik mij rustig ziek melden…hahaha

1dag voordat ik zou vertrekken naar Nairobi keek ik nog maar eens in mijn rooster en zag ik tot mijn grote verbazing dat ik ziek stond vanaf de afspraak met mijn manager. Hele rooster eruit…. alles weg. En elke moeder weet hoe belangrijk planning is. Zeker met MIJN werk. Helemaal pissed heb ik toen Crew Contol gebeld… ze wisten van niks (wie/wanneer/hoe ik ziek gemeld was) waarschijnlijk een foutje. FOUTJE??? Ik ben niet gauw boos, maar nu zat ik toch wel tegen de grens…Ze konden mij mijn rooster niet teruggeven…na veel gebel en bla bla heb ik toen maar geeist dat mijn vrije dagen zouden blijven staan. De bestemmingen zijn jammer dan, geef maar iets anders. Dat werd toen 3x achter elkaar Accra (Ghana). De minst populaire bestemming binnen de KLM (op Teheran na dan…hahaha) Maar goed, ik zou WEL naar New York gaan, en Jeroen (broer) en mijn vader zouden meegaan. Zij hadden er natuurlijk ook onwijs veel zin in, en vrij gevraagd op het werk… en ik denk niet dat ze mee willen naar Accra. New York met kerst stond ook op mijn "things to see" lijst. Helaas. Anyway, ipv die Nairobi moest ik nu reserve staan. Dan moet je binnen een uur op Schiphol kunnen zijn… ik was pissed genoeg om lekker thuis te blijven en te genieten van mijn plotselinge extra vrije dagen. Ik ben dan ook niet opgeroepen…(ik had toch niet binnen een uur er kunnen zijn…) 1 december zou ik naar Montreal gaan, om sinterklaas inkopen te doen, en wat spullen voor kerst te halen. Helaas.

Hij stond nog op mijn "things to see" lijstje (tssss), en nu stond hij dus maarzo in mijn rooster. Een klein BIP-je, nachtje in Glasgow met echt Schots weer, dus lekker binnen in het hotel. Lekker gesport, lekker gegeten even slapen en door naar Rome. Hier was ik dus nog nooit geweest en het schijnt helemaal top te zijn. Uiteraard was ik de enige uit de crew die de stad in wilde. De rest ging shoppen in de supermarkt…???? Ja, dat heb ik dus ook nog nooit begrepen. Sorry hoor, maar bij ons bij de Super de Boer hebben ze OOK verse pasta…

Maar verder was ik niet verbitterd hoor, dat ik alleen op pad moest. In elk geval, duurde de rit van het hotel naar hartje Rome ongeveer 45 minuten. Wat een verkeer zeg. Maar ik werd (gratis, kijk, daar houden we van…)met het hotelbusje gebracht en gehaald. Nadeel is wel dat er tijdstippen aan verbonden zitten, dus lekker dwalen zonder de tijd in de gaten te hoeven houden is er niet bij. Maar goed, stadkaart erbij, de dingen die ik wilde zien omcirkelt en gaan met die banaan. Als eerste naar het Colloseum. Dat kende ik natuurlijk alleen van de plaatjes, maar het werd nogal een desillusie. Midden in de stad, een hele drukke weet-ik hoeveel-baans weg erlangs…best mooi verder maar geef mij maar de Acropolis in Athene. Daar heb je tenminste een gevoel van rust wat je overspoelt, dat mistte ik echt in Rome, ook bij alle andere dingen die ik bezocht heb. Helaas had ik geen tijd meer voor het Vaticaan/St. Pieterplein enzo. Dus zal ik nog een keer terug moeten… vervelend. Ondanks dat ik het een beetje tegen vond vallen toch nog wat foto’s.

Volgende keer toch maar de supermarkt??? Just kidding.

Over de Tel Aviv viel niets nieuws te melden, ik heb nog een aantal keren op mijn rooster staan, en 18 december, voor mijn vakantie, voor het laatst. Ik heb het nu wel gezien, het weer is nu niet meer lekker en hij gaat naar de Boeing 777 (nu is dat nog de 737) en die heb ik niet in mijn pakket… maar ik ben er niet rouwig om. Kortom; 21 oktober naar LA. Aangevraagt voor de vrije tijd, ook 7 dagen vrij, omdat de kids herfstvakantie hebben, en in de vakantie’s wil ik gewoon thuis zijn! Dus mijn map weer in de koffer… alleen uitgebreid ontbeten aan het strand. Het was daar nog steeds heerlijk weer. Die 24 uur zijn dan zo om. Lekker slapen en weer terug… tja, het leven van een stewardess is soms best saai. (of zou ik het me gewoon niet allemaal meer herinneren?)

Inmiddels stond het eerste gedeelte van mijn jaarlijkse recurrent (een examen dat je elk jaar moet afleggen om te mogen blijven vliegen op de toestellen die je vliegt, in mijn geval de Boeing 737, Boeing 747 en de MD-11)op mijn rooster. Deze Seoel had ik aangevraagt voor de vrije tijd maar hij kwam nu ook goed uit om mijn examen voor te bereiden, aangezien ik niks met Seoel heb en er ook niks is wat ik zou willen zien. De vlucht was wel ok, hoewel ik ook niks met Koreanen of Chinezen heb. Geef mij maar Japanners. De beste passagiers die er maar zijn. Om deze info even verder aan te vullen; de Nederlanders zijn zo’n beetje het ergst, zeker op Europese vluchten!

Maar goed, eenmaal in Seoel, in het hotel ben ik gelijk op een terras gaan zitten met mijn Flight Safety map. Het weer was niet super, veel wind, niet zo warm. Daarna slapen en het ontbijt de volgende ochtend… ik heb nooit eerder zo vies gegeten.Weet niet wat het was, maar de smaak zat 3 dagen later nog in mijn keel. Seoel is dus een bestemming om snel weer te vergeten. De enige reden dat ik hem nog eens zal vliegen is om die 7 dagen vrij die ik erna krijg. In dit geval waren dat er bijna 8 want mijn volgende vlucht stond gepland op 16 oktober om 20.20 (aanmelden). Naar Tel Aviv. Door mij het meest aangevraagt. Laat aanmelden, 1 dagje weg, ‘s ochtends vroeg weer afmelden, lekker hotel, SUPER ontbijt, en (meestal) lekker weer…

Zo, nu 2x achterelkaar naar Montreal. Als je je rooster open laat (niks aanvraagt) of 3 dagen vrij vraagt, kun je ervan uit gaan dat je naar Montreal gaat. Dus, nu mag ik 2 keer achterelkaar. Eind september is het nog lekker zwembad weer in dit gedeelte van Canada dus heb ik wel wat tijd doorgebracht op het dak van het hotel (waar je naast een prachtig uitzicht ook lekker kunt zwemmen). Verder kun je heerlijk ontbijten bij Chez Cora. Helaas ging die verhuizen en was dus dicht. Eggspectation (voornamelijk alle soorten eieren die je je kunt bedenken) leek een goed alternatief. Was ook lekker, maar Chez Cora heeft toch mijn voorkeur. Verder kun je goed shoppen in Montreal. Wat ik dan ook gedaan heb. Vooral halloween spullen gekocht om thuis de carport enzo te versieren met de kids. Eigenlijk is Montreal dus een prima bestemming. Kort vliegen, goede aan-en afmeld tijden. Helaas wel met de MD-11, dus vaak vertragingen enzo.  Maar goed, 2 oktober was ik om 8 uur ‘s ochtends weer geland. 3,4 en 5 oktober had ik vrij gevraagt, omdat mijn mannetje 5 oktober jarig is! 6 oktober weer melden voor Zuid-Korea.

Eindelijk; vrijdagochtend om 8.50 moest ik mij melden bij de baas voor een vlucht naar Johannesburg. Ik had er natuurlijk helemaal zin in. Lekker op safari met mijn collega’s… Je voelt ‘m al… tijdens de briefing bleek dat NIEMAND iets wilde doen. Iedereen was al 80 keer (duh…) op safari geweest en zo bijzonder zijn die big 5 nou ook weer niet. Ik had ‘m natuurlijk goed zitten. Maaaaaar… daar was mijn redder in nood. De briefing was al lang en breed begonnen toen er op de deur werd geklopt en Martijn binnen kwam. "Sorry dat ik te laat ben, wie gaat er iets doen op de route?" waren zijn eerste legendarische woorden. "IK", "IK". Riep ik alsof er nog 10 wachtenden voor mij waren….

De band was gesmeed, en we waren er uit; Martijn en ik gingen op safari! Hij was ook nog niet eerder in Joburg geweest, dus na de vlucht (veel te lang, maar gelukkig geen tijdsverschil EN een OCR!) tijdens de borrel kregen we velen goed bedoelde tips van voornamelijk cockpit collega’s. (die ook niet mee wilden). We besloten een auto te gaan huren en naar Entabeni te rijden. Volgens de cockpit zo’n 3 uurtjes rijden… jeah, right. Dat hebben we gezien, maar daarover zo meer.

In Zuid-Afrika rijden de mensen dus links. Zowel Martijn als ik hadden nog nooit links een auto bestuurd. Na 10 minuten hadden we de eerste aanrijding in onze gehuurde KIA al te pakken… gelukkig reed Martijn (die overigens wel eerst ‘geoefend’ had in de parkeergarage…) maar goed, spiegel eraf, bumper beschadigd, Martijn shaky. Toen we de schrik te boven waren hebben we ontzettend gelachen. Elke keer als we de richtingaanwijzer aan wilden doen gingen de ruitenwissers aan, als we wilden schakelen zat onze hand bij het portier…we reden veel te veel rechts…een wonder dat er niet nog meer ongelukken zijn gebeurd. Na 3 uurtjes gingen we de snelweg af en reden we echt "the middle of nowhere" in. Onverharde wegen, veel stof en hitte, geen hond te zien…. We konden de lodge NERGENS vinden, toen we op het lumineuze idee kwamen om maar eens te bellen voor  instructies… Je raad het al… geen bereik! Lekker dan. Kilometers geen mens/huis gezien…Dan maar weer terug, totdat we bereik hadden… pffff na bijna 5 uur (!) kwamen we redelijk pissed, uitgedroogd en dicht-ge-stoft aan in het resort. Het werd gelijk goedgemaakt met een heerlijk vers koud fruitsapje, een heerlijke lunch en bij het zien van de "hutjes" was alles weer goed. Het uitzicht was fenomenaal. Het was zo’n romantisch hutje, met veranda aan een meer, openhaart, super luxe badkamer. Helemaal goed.We gingen onze spullen dumpen, effe "opfrissen" en klaarmaken voor de eerste game-drive by night! Exciting!!!

Uitzicht vanaf de veranda…

Na een high tea stond onze (open) jeep met onze ranger al klaar. Wij gingen achterin zitten voor een goed overzicht (?)

De jeep…

Het eerste dier dat we zagen was een giraffe. Ik was helemaal onder de indruk van dit prachtige dier, dat zo dichtbij, zo vrij, langs onze auto liep…het kon nu al niet meer stuk voor ons.

We hebben verder nog neushoorns, gnoe’s, springbokken, wrattenzwijnen (de hele lion king cast was aanwezig zeg maar) gezien. Naar de olifanten zouden we de volgende ochtend, bij zonsopgang opzoek gaan. Maar de leeuwen ontbraken natuurlijk ook nog…  Het natuurschoon was werkelijk prachtig en de uitzichten geweldig.

Wat voelde ik mijzelf weer een bevoorrecht mens…

De zon begon onder te gaan en we gingen op zoek naar leeuwen. Inmiddels was het al aardig afgekoeld (errug koud zeg maar gerust) Na ongeveer 3 kwartier was onze ranger de leeuwen op het spoor. Er waren jongen bij, dus we mochten geen onverwachte bewegingen of geluiden maken. Een erg veilig gevoel in de open jeep…. (not). Nou, de leeuwen hebben we gezien hoor. Ze waren zo fucking dichtbij dat Martijn op een gegeven moment ‘fluisterde’; "ok, got the picture, can we go now?" Wat een held! De foto”s zijn helaas niet heel erg duidelijk, maar ik wil hem toch plaatsen; Na een vrij lange rit terug kwamen weer aan bij het resort. Helemaal impressed door al deze prachtige creaties.

De BBQ stond al aan, de tafels gedekt en het eten kon beginnen. Tijdens de maaltijd kregen we nog een Afrikaanse dans/muziek show. Eerlijk gezegt had ik daar nou niks mee. We waren ook best moe dus na het eten zijn we maar gaan slapen. Het was behoorlijk koud, dus ik heb de elektrische deken (echt waar) aangezet, de openhaard aan… zit je daar romantisch in je hutje zonder je mannetje, met een homo. (die overigens WEL erg gezellig was)

De tweede drive ‘s ochtends was iets minder. Niet zoveel dieren gezien, wel de olifanten maar op vrij grote afstand… er stond te veel wind ofzo… dan kunnen ze ons blijkbaar ruiken.

Na het ontbijt zijn we (zonder ongelukken) teruggereden en nog even de stad in gegaan. Ons hotel staat in het super rijke zakendistrict Sandton en de winkels waren ook echt super luxe. Heel mooie woonwinkels gezien. Martijn en ik kwamen erachter dat we van dezelfde dingen houden en ons huis hetzelfde hadden ingericht… how funny. En dit was weer een bestemming om zeker naar terug te keren. En weer een "vliegvriendjevoorhetleven" erbij!

17 september weer thuis, en nu weer heerlijk een week vrij. De 24ste pas weer melden voor een Montreal.  Ook heerlijk. (gelukkig maar, want de vlucht daarna is weer naar Montreal)